Slaai sorbet en die kombers debakel

Die metropool van Pofadder is nie vir bang broeke nie. Om daar te kom is ver en as jy daar is moet jy hare op jou tande he, en jou eie tandepaste saambring.

Ek is gewaarsku dat vars goed nie gereeld daar te vind is nie - eenkeer per week, op 'n Donderdag - en as mens heeldag buite die dorp op 'n bou terrein is, is jou kans om tamaties te kry klein na geen. Met my aankoms het ek 'n sakkie vol slaaigoed in Upington gekoop, tamaties, komkommer, aspersies, vrugte,yogurt en 'n boksie rooibos heuning tee, vir ingeval. Dit het merkwaardig genoeg die eerste dag in die lugversorging oorleef, maar toe ek die aand in die gastehuis inboek is ek dankbaar om 'n yskas te sien. Met my goedjies mooi in die yskassie gepak, besluit ek om te ontspan met 'n koppie koffie in die hand.

Tot my verbasing is daar nie melk nie, en helaas, ook nie bekers in die kamer nie. Ek sou uitgeglip het en in die gemeenskaplike kombuis gaan kyk, as ek nie reeds in my pajama pakkie was nie. Gelukkig het ek saam met my 'vir ingeval' tee 'n 'vir ingeval' beker gekoop, so toe werk ek maar 'n teetjie in vir my slaaptyd drankie.

Na die hitte van die die dag, verwag mens nie juis dat dit sal koel word saans nie, en ek was nie teleur gestel nie. Dis die dat ek dit so snaaks vind dat toe ek die bo-oor kombers sowel as die magdom van strooikussings en die deken wegtrek, daar 'n dubbelgevoude winter kombers op die bed is. In middel November nogal! Min gepla, net baie moeg, sit ek die dik kombers, dun kombers en die weermag van strooi kussings op die tweede enkelbed en krup onder die laken in. Groot was my verbasing die volgende aand, toe ek die kombers in presies dieselfde posisie vind. 5 aande in 'n ry, in dieselfde kamer van dieselfde gastehuis!

Juis die tweede aand besluit ek dis tyd vir ietsie vars en wil vir my 'n slaaitjie aanmekaar slaan. Ek het soet mostert gekry om met die yogurt te meng vir 'n slaaisous, en 'n knipmes van die huis af gebring vir die snywerk. Groot was my teleurstelling toe ek besef die yskas was so koud, dat my slaai gevries het! As daar een ding is wat ek al geleer het, is dat as slaaigoed eers gevries het, verlep dit gou, en ek besluit die enigste hoop wat ek op aandete het, is om dit te eet terwyl dit nog koel is. In die hitte wat ek die dag ervaar het, het die idee van 'n ekstra verkoelde slaai nogal aanloklik geklink. Darem het die mostert-yogurt slaai na iets gesmaak, en die olywe daarmee saam. Vir die eerste keer in my lewe het ek breinvries ondervind van komkommer... saam met die tamaties en aspersies het ek slaai sorbet gemaak!

'n Dagreis ver

Pofadder - dis een van daai plekke waarvan mens hoor en soms wonder of dit regtig bestaan. So hoor ek die Maandag ek moet Dinsdag na Pofadder gaan. Met my harde hoed, my tekkies en my sonskerm in my tas, pak ek die reis aan wat bestaan uit 'n vlug na Updington Internasionale lughawe. Vandaar gaan ek met 'n huurmotor die 200 en iets km na nerens aandurf.

Ek is aangeraai om inkopies in Upington te doen vooraf, en ek besluit om by die Pick en Pay te gaan stop. Met die eerste poging vind ek geen Supermark nie, en besluit om tegnologie te raadpleeg. Jip, my Google Maps se dis nie te ver nie, en die tannie gee vir my instruksies. Al wat so bietjie snaaks is, is dat ek terugry lughawe toe! Toe ek uiteindelik by my "bestemming" kom, is daar niks rondom my nie, nie eers 'n verlore skapie wat aan die bossies kou nie! Ek besluit om terug te val op die ou dae, en bel 'n vriend wat in die omgewing bel. Sy sekretaresse is gaaf genoeg om my aanwysings te gee, en gou genoeg is ek by die Pick en Pay uit met 'n sak vol tamatie, komkommer, yogurt en vrugte. 

In die warm November dag pak ek die lang pad aan van nerens na niks. Uit verveling en moegheid stop ek by die Pienk padstal in Kakamas - hulle het koek en koffie geadverteer, maar toe ek binne kom het ek skoon vergeet. Ek is daar uit met 'n ougat Consol water bottel en 'n herinnering van 'n lekker geselsie met 'n witkop seuntjie wat vir my vir At gewys het, dis omdat hy nie "kat" kan se nie. 

 Vandaar stop ek by Augrabies. Ek sal eers die volgende dag op die bouterrein kan wees, en ek weet nie wanneer ek weer daar gaan kom nie. So warm het ek lanklaas gekry. Ek het 'n selfie geneem met die waterval in die agtergrond, maar my gesig blink soos 'n koper deurknop, van die onbeskaamde sweet. In die giftshop van die park sien ek 'n man met 'n kenmerkende haredos - "Dit voel of ek jou al heeldag sien." Ek se dit nie omdat hy een van daai gesigte het nie, en hy beaam: "Ja, jy was vanoggend op die MyCitiBus ook, en op dieselfde vlug." Dat die wereld so klein kan wees...

Laatmiddag ry ek deur Pofadder. Ek gaan kyk waar is die Pofadder hotel waar ek vroegdag 'n vergadering het, en die gastehuis waar ek van die volgende dag af gaan bly. 

Van daar vind ek my pad na Klein Pella. Dis 'n entjie verder op die teerpad, en nog soveel verder op 'n sanderige sinkplaat grondpad. Vooraf het die manne by die kantoor gese dis die beste plek om te bly, maar met so pad weet ek nie lekker nie...

Wanneer ek daar aankom, in die koelte stop, is ek nie teleurgestel nie. Daar wag vir my 'n lugverkoelde kamer met muskiet sproei en 'n heerlike stort. 'n Bord vol tuisgemaakte boerekos en 'n pragtige sonsondergang. More begin die eintlike avontuur.

Kalkbaai

Ek het die ander dag gaan kyk dit om die draai van waar ek bly. Ek het die voorreg om in een van die gewildste toeriste bestemmings te bly, ek kan net sowel self soontoe gaan!

Met 'n tenk vol petrol en 'n kar charger, kies ek die M3,rigting Muizenberg. In my dagboek se voorste bladsye is die name van moet-sien plekke in Kalkbaai.

Miskien moes ek vroeër gekyk het of daar enige iets aan die gebeur is, want ek was nie bewus daarvan dat paaie gesluit gaan word vir die Big Walk nie! Gelukkig het ek geen haas en toe ek by 'n pad kom wat gesluit is, vat ek met 'n glimlag die 'scenic route'. Net om weer by 'n geslote pad te kom. Genoeg is genoeg en ek besluit net daar om sommer die plek op Noordhoek te gaan beloer.

'n Rogbrood en soetgoed in die sak, vind ek my pad terug na Kalkbaai, reguit na die legendariese Kalky's Fish & Chips, en van daar gaan loop ek in die straat op soek na kos vir my siel.

Ek vind dit by die tuinwinkel, saam met 'n paar potte en 'n sak grond. Dis hoog tyd dat ek my balkon tuin bietjie meer aandag gee.

Van daar word my siel verkwik by die Artvark, 'n kuns sentrum. Hier ontmoet ek 'n selfgeleerde kunstenaar wat die mooiste afdrukke maak. Ek verloor my hart op 'n portret met 'n rooi lip meisie, maar ek laat haar oorstaan vir eendag as ek geld het. Toe ek weer daar verby is, is sy verkoop. Ek gaan weer terugkeer, die man se werk praat met my.

Vandaar 'n koffie by Origin, op die stoep waar ek kan uitkyk. Ek maak 'n handvol notas vir die boek wat ek skryf oor 'n perfekte Latte  bedien in 'n koeldrank glas!

Die winkels is vol inspirasie met mooi goed, juwele, klere, huis goed. Ek geniet die stappie en verlustig my siel, tot by die laaste plek op my lysie, Olympia bakkery vir een van hulle befaamde Croissants, vir wegneem. Ek het nou lekker goed vir die res van die week!

Die terugtog is verbasend vinnig, binne 'n halfuur is ek tuis, uitgeput en verkwik.